Home

Boeken

Reizen

Opinie

Lekkers

Oudheid

Varia

Contact

Archief

Opinie

Nederland stikt van de columnisten en opiniemakers. Ik weet niet hoe het de lezers van kranten en de kijkers van TV vergaat, maar bij mij is er al sinds lang een soort van moeheid ontstaan, als ik weer eens zo’n BN’er de revue zie voorbij komen, die ergens zijn of haar mening over ventileert. In de kranten lees ik nog steeds de columns van Ephimenco (achterblad van Trouw) en erger me vaak aan de sterk polemische, haast agressieve toon van zijn bijdragen. Frits Abrahams in de NRC is meer een ‘ stukkiesschrijver’  in de traditie van Simon Carmiggelt, Bas Heijne in dezelfde krant heeft mijn sympathie, maar verder komen er weinig waardevolle en bij tijd en wijle ook noodzakelijke commentaren langs in mijn toch heus niet malse media-consumptie.

Neem nou de Zwarte Pieten-discussie. Mij lijkt het simpel: je bent voor of tegen het behouden van een traditie, ook al ervaren sommigen die als discriminerend. Verbied de mensen die tegen de ‘black face’ willen demonstreren niet om zulks te doen, maar doe ook een beroep op hun (mogelijke) begrip voor kinderen, die niets van deze hele discussie begrijpen.  Maar nee: heel Nederland bakt én zeurt over Zwarte Piet, alsof er geen meer fundamentele zaken te bespreken zijn. De vraag is zelfs of de televisie nog wel datgene doet wat ze ooit beweerde te gaan doen: bijdragen aan de ‘verheffing’ van het volk. Heel veel van wat er op het scherm getoond wordt kan ik gemakkelijk missen, inclusief de actualiteitenrubrieken waar vanuit de (ik neem aan: nu digitale) kaartenbakjes van de omroepen zij hun deskundigen voor de camera halen om commentaar op de situatie te geven. 

De TV staat bij ons steeds meer op de stand ‘achtergrond-ruis’, de iPad en de iPhone bieden me vaak meer leuke tijdsbesteding op een vrije avond. Sommige tijdschriften en krantenbijlagen blijven vrijwel ongelezen, maar de Groene Amsterdammer gaat er iedere week nog wel bij mij ‘doorheen’, ook omdat men soms lekker tegendraads is, en mij daardoor scherpt in opinievorming.

In deze complexe wereld is het fijn dat er sommige zaken zijn die niet veranderen.  Een goed boek blijft een goed boek, een mooie film een mooie film, een fraai concert is gewoon een fraai concert. Opinies tellen daarbij niet, behalve dan je eigen oordeel. Zelf vind ik het nog altijd heerlijk om – als de gelegenheid zich voordoet – voor publiek een schrijver te mogen interviewen over zijn of haar boeken, waarbij ik me er voor hoed om aan dat werk een waardeoordeel te hechten. En heus: er waren schijvers bij waarvan ik het laatste werk niet eens echt goed vond, maar de person zelf graag aan het woord liet over zijn of haar werk en - vooral – over de beweegredenen om juist dit boek te schrijven. Je dringt in zo’n interview vaak door tot een mens, die de  moeite heeft gedaan om een kunstwerk te scheppen. En dat laatste is – in mijn ogen – altijd beter dan  het geven van je opinie over iemand of iets…..laat staan over een boek.


 


 

 
 

© Han Borg - Nederland 2015